İnci Okumuş - Kendime Geç Kaldım Yine

Pencereme yaslanan gece bendeydi

Yıldızlar sende

Serçelerin sabaha bıraktığı hüzün

Yuva kurdu kalbime

Gecenin omzunda unuttum kendimi

Yıldızlar beni eksik saydı yine

Bir yalnızlık bıraktılar sırılsıklam

Yana yana daldığım

Uykumun eşiğine

Ay, yüzünü dökerken avluma

Şebnem taneleri sevgilim

Sessizliğimi ezberledi yine

Merdivenler çıktığım yerde değil

Sabah yokluğunu uyandırır

Sensizliği iliklerim gömleğime

Hep geç kalır saatler

Soğuyan çayımda

Adın dem alıyor yine

Camlar unuttu rüyalarını

Pencereler uyanık

Göğe sığmıyor

Susmaktan yorulan sesim

Küller özlüyor ateşini

Kendime geç kaldım yine

Yastığımı çevirdim

Hüzün öbür yüzündeydi uykumun

Sabahlarım yaşlanırken

Gecenin cebinde

Beşiğini arıyordu bir ninni

Rüyalarımı kundaklıyordu yine

Ömrümün gömleğini

İlik ilik çözdü hüzün

Bir bahar iliştirdim yakasına

Kırılan dallarım yeniden inandı meyveye

Tomurcuk tutuyor susuşlarım

Çiçekler açmayı öğreniyor yine

İnci Okumuş