Xuraman Muradova: "Şəhidlər xiyabanı..., BİR ANA LAYLA DEYİR..."

Şəhidlər xiyabanı...

Hər yer sükut içində...

Sanki burda məzarlar

hamısı bir ölçüdə,

hamısı bir biçimdə.

Uzaqdan bir səs gəlir...

Bir ana layla deyir

Ürək yandıran ahla.

Salamlayır gecəni

Açılmayan sabahla...

Gah coşğun, gah da həzin,

gah da harayla deyir.

Bir ana xiyabanda

oğluna layla deyir…

Oğlunun baş daşını

öpərək qucaqlayır.

Ana elə göynəyir,

ana elə ağlayır....

Deyir hardasan oğul,

niyə geri dönmədin?

Sənsiz sönüb ocağım,

Boş qalıbdı qucağım.

Məzarına gəlmişəm

deyiləsi sözüm çox,

Bura son ümid yerim,

Gediləsi yerim yox...

Ana boynunu büküb

için-için sızlayır.

Oğlunun baş daşını

həsrətlə qucaqlayır.

Birdən ah cəkib susur,

Şəhid oğul önündə

sanki səcdəyə durur...

Ahı göyü yandırır,

ahı yeri yandırır...

Oğulun səsi gəlir…

Ana bir an dincəlir,

ilmə-ilmə sökülür,

ilmə-ilmə incəlir...

Ağlama, can ay ana,

Şəhid anasısan sən!

Bu torpağın, bu yurdun

enməz Qalasısan sən!

Oğlun şəhiddir ana,

şəhidlər ölməz axı!

Onların cənnətidir

yaradanın dərgahı.

Bir başını qaldır sən,

vətən göylərinə bax.

Şəhidin gülümsəyir,

ordan sənə baxaraq

Sevinclə o göylərdən

səni müjdələyəcək

Son nəfəsində səni

cənnətə götürəcək...

Şəhidlər xiyabanı...

hər yer sükut içində.

Sanki burda məzarlar

hamısı bir ölçüdə,

hamısı bir biçimdə…

Uzaqdan bir səs gəlir,

Bir ana layla deyir,

gah coşğun, gah da həzin

Gah da harayla deyir.