Xuraman Muradova - Şehitler Hıyabanı

Her yer sükût içinde.Burada mezarlarınHepsi aynı ölçüde,Hepsi aynı biçimde.Uzaktan ses geliyor:Ninni söylüyor ana,Yürek yakan feryatlaSelamlıyor geceyi,Doğmayan bir güneşle,Açılmayan sabahla...Gâh coşkun gâh da hazin,Göğe yükselen ahla...

Yüz tutmuş Hıyaban’aNinni diyor bir ana…Oğlunun baş taşınıÖperek kucaklıyor.Ana sessiz inliyor,Ana sessiz ağlıyor...Evlat acısı ileYüreğini dağlıyor:“Neredesin ey oğul,Niye geri dönmedin?Sensiz söndü ocağım,Boş kaldı bak kucağım.Mezarına gelmişimSöylenecek sözüm çok,Bura son ümit yerim,Gidecek bir yerim yok...”

Ana boynunu büküpİçin için sızlıyor.Oğlunun baş taşınıHasretle kucaklıyor.Birdenbire susuyor,Derin bir “ah” çekerekŞehit oğlu önündeVe secdeye varıyor...Ahı gökten bakıyor,Ahı yeri yakıyor...Ses geliyor kabirden,Şehit oğulun sesi…Anası dinceliyor,İlmek ilmek sökülüp,İp gibi inceliyor...“Ağlama, canım ana,Şehit anasısın sen!Bu toprağın, bu yurdunSağlam binasısın sen!Oğlun şehittir ana,Şehitler ölmez inan!Bırak feryadı ahı,Şehitler mekânıdırYaradan’ın dergâhı.Başını bir kaldır sen,Vatan göklerine bak.Şehidin gülümsüyor,Ordan sana bakarakO göklerden sevinçleMüjdeler getirecek,Son nefesinde seniCennete götürecek...”

Şehitler Hıyabanı...Her yer sükût içinde.Burada mezarlarınHepsi aynı ölçüde,Hepsi aynı biçimde.Uzaktan ses geliyor:Ninni söylüyor ana,Yürek yakan feryatlaSelamlıyor geceyi,Doğmayan bir güneşle,Açılmayan sabahla...Gâh coşkun gâh da hazin,Göğe yükselen ahla...