YERYÜZÜNÜN NEFESİ İNSAN

Yağmur gibi olmalı insan

incecik bir dokunuşla inip yeryüzüne

incitmeden kimsecikleri

yüzünü daima güneşe dönerek

güllere vererek kendini

sonra yıkayarak tozlu yürekleri

yaraları serinleterek

aynı incelikle üstelik

öperek toprağı alnından

gülümseyerek gidebilmeli

Yağmur gibi olmalı insan

yağmur gibi

Rüzgâr gibi olmalı insan

sessizce süzülüp yüreklerden geçmeli

savurmadan kimsecikleri

kırmadan dalları

en narin yaprağa dokunur gibi

kendine şarkılar söyleyerek esmeli

yükselmeli dağların doruklarına kadar

en derin vadilerde yankılanmalı

sırtında taşırken hüzünleri

fısıldamalı öyle sakin

aşkın sâdığı olmalı

Rüzgâr gibi olmalı insan

rüzgâr gibi

Yıldızlar gibi olmalı insan,

parçalayıp karanlığı

gizlice süzerek ışığı gözlerden

geceye umut katmalı

kayıp düşlerde yol göstermeli

kendi içindeki sonsuzluğu arayıp bulmalı

başkasının karanlığı aydınlatmalı

sessiz ama derin izler bırakarak

karanlığın ortasına bir yıldız gibi akmalı

Yıldızlar gibi olmalı insan,

yıldızlar gibi

Deniz gibi olmalı insan

kucaklayarak sonsuz huzuru

dalgalarla söylemeli şarkılarını

sert kayalara çarpsa bile kırılmadan

yeniden toplayarak hep kendini

her defasında aşkla bakıp gökyüzüne

umutla kıyıya dönen bir dalga gibi

yumuşakça dokunmalı kalplere

Deniz gibi olmalı insan

deniz gibi

Bulutlar gibi olmalı insan

usulca süzülüp geçivermeli göğü

yolunu bilmeyen rüzgârlara yön vermeli

dağların ardına saklamalı kendini bazen

bazen de yağmur olup yağmalı en susuz anlarda

kendine buharlaşmalı kimseyi incitmeden

kendi sel olmalı, bent olmalı aşka

gökyüzünü değiştiren dokunuşlarla

Bulutlar gibi olmalı insan,

bulutlar gibi

Irmak gibi olmalı insan

akıntısına kapılmadan, kendi yolunu çizen

sessizce ilerleyen

önüne çıkan taşları aşarken bile

şarkısından vazgeçmeyen

kimi zaman serinlik

kimi zaman sevdalar taşıyan

denize ulaşana dek hiç durmadan akan

Irmak gibi olmalı insan

ırmak gibi

Ağaç gibi olmalı insan

gökyüzüne uzanan dallarıyla

toprağa kök salıp rüzgâra kafa tutan

dört mevsimi tek bedende saklayan

kışın çıplak, yazın yemyeşil coşan

kendi gövdesinde binlerce sır biriktirip

dimdik duran

Ağaç gibi olmalı insan

ağaç gibi

Dağ gibi olmalı insan

yücelerden her şeyi kucaklayan

gölgesinde bin bir hayat saklayan

zirvesine damar damar yol veren

başını göğe çevirmekten vazgeçmeyen

sert kayaların içinde saklı sır

yüreğinde yumuşacık bir rüzgâr esen

Dağ gibi olmalı insan

dağ gibi

Toprak gibi olmalı insan,

her gün yeniden doğurmalı sevgiyi

kök salıp derinlere, sükûnetle büyümeli

sakince taşımalı yükünü

çekip almalı karanlığın altındaki ışığı

kendini vermeyi bilmeli

her bahar yeniden sevmeli, sevilmeli

toprak gibi olmalı insan /toprak gibi                               

İnci Okumuş