ANNEMİN SESİ
Xuraman Muradova

Küçükken annem seslenirdi:
“Hadi kalk, geç kalıyorsun…”
Ben yorganı biraz daha üzerime çeker,
O sıcak sevginin içinde kaybolurdum.

Meğer en güzel uykular,
Annemin sesiyle bölünen uykularmış.
En büyük huzur da,
Bir annenin evladına seslenişiymiş.

Yıllar geçti…
Ev aynı ev değil artık,
Sabahlar da eskisi gibi doğmuyor.
Çünkü o ses artık yok…

Şimdi ne yorganı çekiştiren var,
Ne de “Geç kalıyorsun.” diye seslenen.
Saat çalıyor, sabah yine oluyor,
Ama evim de, ruhum da sensiz uyanıyor.

İnsan bir gün anlıyor ki;
Asıl yalnızlık,
Kimsenin seni uyandırmaması değil,
Annenin sesini bir daha duyamamaktır.

Şimdi annem gelsede
Bir kez olsun seslense:
“Hadi kalk, geç kalıyorsun…”
Ömrümün bütün sabahlarını veririm o sese.

Çünkü annenin sesi,
Kalpte hiç dinmeyen bir duadır.

Ve ben hâlâ her sabah,
Sessizce o sesi bekliyorum…
Belki dönmez, biliyorum ama;

Onu kaybedince daha iyi anlıyor insan.
Bir annenin yokluğu öyle derin bir boşluk ki…

Annemin sesi bazen bir nağme gibi gelir,
Kulaklarımda çınlar, ruhumdan sessizce geçer.
Yüreğim bir kez daha “Anne…” diye sızlar,
Hasret, insanın ömrüne hiç dinmeyen bir kader.

Acısı anlatılmaz,
Hasreti ömre sığmaz…
Acısı anlatılmaz,
Hasreti ömre sığmaz…